تبلیغات
For All The Warriors
For All The Warriors
Fight to the death for humanity

لینکدونی

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

Kalari (India)

The traditional training of Kalarippayattu, a martial art always done inside the Kalari (literally, threshing floor or battlefield), which is in a specially constructed practice area. Payattu means 'exercise in arms or practice'. Every Kalari has a Puttara (meaning "platform where flowers are kept" in the Malayalam language). It's a seven tiered platform placed in the south-west corner of every Kalari, housing the guardian deity of the Kalari. The seven tiers symbolise the seven abilities that each person must possess: Vignesva (strength), Channiga (patience), Vishnu (power to command), Vadugashcha (the posture), Tadaguru (training), Kali (the expression) and Vakasta - purushu (sound). Other deities, most of them incarnations of the Bhagavathi or Shiva, are installed in the corners. Flowers, incense and water are offered to the deity every day. Before starting the day's practice, it is the norm for practitioners to pray to the deity. Not only is the Kalari a temple of learning, but it is also a temple of religious worship with a cult and ritual of its own.

Other ancient Indian martial arts include:
Adithada • Bothati • But Marma Atti • Chakram • Dravidian martial arts • Gatka • Inbuan Wrestling • Kabaddi • Kalarippayattu • Kuttu Varisai • Lathi • Malla-yuddha • Mallakrida • Malyutham • Marma Adi • Mizo Inchai • Mukna • Niyuddha-kride • Pancavarunum • Pata • Pehlwani • Sarit Sarak • Shastar Vidiya • Silambam • Savasu • Thang Ta • Varma Kalai • Vajra Mushti

Hapkido

Korea In the Korean language, hap means "harmony", "coordinated", or "joining"; ki describes internal energy, spirit, strength, or power; and do means "way" or "art". Thus, hapkido translates literally as "joining-energy-way", but it is most often rendered as "the way of coordinating energy" or "the way of coordinated power."

Tai Kwon Do

Korea Taekwondo means "to strike or smash with the foot"; kwon means "to strike or smash with the hand"; and do means "way" or "path", It is a hard martial art originating as an amalgamation of Chinese, Japanese, and traditional Korean fighting styles, taekwondo has become the world's most commonly practiced martial art, and is the national sport of Korea as well as an Olympic sporting event. Taekwondo's popularity has resulted in the divergent evolution of the martial art. As with many other martial arts, taekwondo is a combination of combat technique, self-defense, sport, exercise, entertainment, and philosophy.

Aikijutsu

Japan originally called Daito-ryu jujutsu, is a Japanese martial art that first became widely known in the early 20th century under the headmastership of Sokaku Takeda. Takeda had extensive training in several martial arts (including Kashima Shinden Jikishinkage-ryu and sumo) and referred to the style he taught as Daito-ryu. Although the ryu's traditions claim to extend back centuries in Japanese history there are no known extant records regarding the ryu before Sokaku Takeda. Whether he is regarded as the restorer or founder of the art, the known history of Daito-ryu begins with Sokaku Takeda. Perhaps the most famous student of Sokaku Takeda was Morihei Ueshiba, founder of aikido.

Sokaku Takeda's third son, Tokimune Takeda, became the headmaster of the art following the death of Sokaku Takeda in 1943. Tokimune Takeda taught what he called Daito Ryu Aikibudo, an art that included the sword techniques of the Ono-ha Itto-ryu along with the traditional techniques of Daito-ryu aiki-jujutsu. It was also under Tokimune Takeda's headmastership that modern dan rankings were first created and awarded to students. Tokimune Takeda died in 1993 leaving no official successor.

* Shoden (Hiden Mokuroku) - 118 techniques.
* Aiki-no-jutsu - 53 Techniques.
* Hiden okgui - 38 Techniques.
* Goshinyo-no-te - 84 Techniques.

Ninjitsu

Japan Ninjutsu is a collection of techniques originally practiced for espionage purposes. It includes methods of gathering information, non-detection, avoidance, and misdirection techniques. Ninjutsu can also involve training in disguise, escape, concealment, archery, medicine, and explosives.

Although the popular view is that ninjutsu is the art of secrecy or stealth, actual practitioners consider it to mean the art of enduring - enduring all of life's hardships. The character nin carries both these meanings, and others. However, Ninja Juhakkei was often studied along with Bugei Juhappan (the 18 Samurai fighting art skills). Though some of them are the same, the techniques of each discipline were used with different approaches by both Samurai and Ninja.

کندو

كِندو (به ژاپنی: 剣道) یكی از ورزش‌های رزمی است كه از هنر سنتی شمشیر زنی سامورائی در ژاپن نشات میگیرد.

قریب هشت میلیون نفر در سرتاسر جهان این هنر رزمی را مطالعه می‌کنند که از این تعداد هفت میلیون نفر ژاپنی هستند. در سال ۲۰۰۶ حدود ۴۷ کشور عضو فدراسیون جهانی کندو بودند.

تعاریف

واژه کندو به معنای «راه شمشیر» می باشد، و فدراسیون سراسری کندوی ژاپن هدف از این ورزش را «تربیت شخصیت انسانی توسط بکارگیری اصول و قواعد کاتانا (شمشیر سامورائی های ژاپنی)» قید کرده است.[۲]

افراد مشغول به این سبک را «کندوکا» گویند. کندوکاران در تمرینات خود از لباس مخصوص (کندوگی، بوگو، هاکاما) و شمشیرهای چوبی ویژه ای بنام «شینای» استفاده می کنند، اما برای تمرینات کاتا از شمشیر چوبی سنگین‌تری بنام «بوکن» (Bokken) بهره می‌برند.


پیشینه

تمرینات کندو در یک دوجو در دهه ۱۹۲۰ میلادی.

ورزش رزمی كِندو از هنر رزمی کن جوتسو سر چشمه می‌گیرد که خود ریشه در اصول و تعالیم ذن بودائیسم (Zen Buddhism) دارد.

این رشته از زمان سلسله کاماکورا (1185-1233 ب.م.) تا اواخر قرن نوزده میلادی توسط اشخاصی بنام سامورایی آموزش دیده میشد. با رواج یافتن استفاده از شینای و بوگو از اوایل قرن هجدهم جهت تمرینات در مدارس کندو، این ورزش رفته رفته وارد دروس مدارس عمومی در سطوح متوسطه و دانشگاهی نیز گردید تا جائیکه امروزه کندو یک درس اجباری در اکثر مدارس ژاپن می باشد.


موی تای



«موی تای» هنر رزمی و روش دفاع از خود است که در آن از ضربه‌های مشت، آرنج، زانو و پا استفاده می‌شود و قبلاً ضربه‌ی سر را نیز سلاح مجاز می‌دانستند. موی تای امتحان قدرت است و در آن از قسمت‌های مختلف بدن و حتی اسکله‌های بدن به عنوان سلاحی در نبردها استفاده می‌شود و هیچ عضوی از بدن غیر فعال نمی‌ماند. در واقع می‌توان گفت که «موی تای» نبرد با سلاح‌هایی است که همیشه همراه آدمی است و افراد بشر به طور خدادادی از آن بهره‌مند هستند.
«موی تای» یا به عبارتی «تای بوکسینگ» ورزش رزمی و سنتی کشور تایلند است و به طور خاص به مردم کشور تایلند تعلق دارد و قدمت آن با تاریخچه‌ی مردم «تای» آمیخته شده است. ریشه‌ی «موی تای» به زمان‌های بسیار قدیم باز می‌گردد، به زمانی که مبارزات انسان‌ها، بدوی و ابتدایی بود و مجبور بودند برای زنده ‌ماندن و حفظ خانواده و طایفه و... با هم بجنگند و این آغاز داستانی است که چطور انسان‌ها شروع به استفاده از ضربات پا، زانو، مشت و آرنج‌های‌شان در مبارزات نمودند.
موی تای به عنوان بخش ضروری فرهنگ تایلند از دوران کهن بر جای مانده است و افرادی که تای بوکسور بودند یا در این رشته مهارت داشتند، اغلب لقب «مردان شریف» را می‌گرفتند. در دوران قدیم افرادی که می‌خواستند به فرمانروایی و حکومت دست یابند، مجبور بودند که از بین هجده سبک موی تای، چهار سبک آن را بیاموزند. این چهار سبک شامل «کانیکا» (Kanika) هنر حرکات بدن، «آتیاسا» (Atihasa) تاریخچه‌ی اجداد قهرمان، «مایا» (Maya) هنر مشت‌زنی و «مونتا» (Munta) دانستن طلسم افسانه‌ای بود و به همین علت موی تای یکی از مهارت‌های پادشاهان در زمان‌های قدیم بوده است.
این هنر رزمی در دوره قبل از آیودهایا «سبک چای یوت» (Chaiyuthstyle) «روش مبارزه چند وجهی» نامیده می‌شد و از آن زمان که کشور سیام (Siam) نام خود را به تایلند تغییر داد، این ورزش هم «موی تای» (Muaythai) نامیده شد و باید توجه داشت که تلفظ صحیح نام این ورزش در زبان دری، «موی تای» است و اگر به شکل دیگری تلفظ گردد، معنی آن تغییر خواهد یافت.
موی تای در قرن اخیر مورد توجه نقاط مختلف جهان قرار گرفت و در نقاط مختلف جهان به خصوص کشورهای اروپایی مکرراً مسابقه‌های آن برگزار شد. از این رو از دو دهه‌ی اخیر به بعد، اداره‌ی تربیت بدنی کشور تایلند مصمم گرفت ورزش موی تای را به طور جدی و در سطح بین‌المللی گسترش دهد و فعالیت خود را از سال 1985 با تأسیس «انجمن موی تای آماتور تایلند» و با نام اختصاری (AMAT) آغاز کرد. در سال 1999 در جلسه‌ای که با حضور اعضای کمیته المپیک آسیا در کشور کویت برگزار شد، اعضای کمیته‌ی المپیک آسیایی با درخواست کمیته‌ی ملی المپیک تایلند، مبنی بر پیوستن ورزش موی تای آماتور به المپیک آسیایی موافقت نمودند.
پوشش‌های سنتی «موی تای»:
در گذشته مردم تایلند هنگام نبرد با کشورهای دیگر جهت تقویت روحیه نیروهای خود دعاهای خاصی می‌خواندند و به جز شلوار و پیراهن سنتی از پارچه‌ و کمربندهای مخصوص به عنوان محافظ در مقابل نیروهای هیپنوتیزم‏کننده استفاده می‌کردند، که به اختصار از آنها نام می‌بریم:
1ـ مونگون (سربند):
مردم تایلند بر این اعتقاد بودند که قدرت‌های جادویی و هیپنوتیزم‏کننده به بالاترین قسمت بدن انسان یعنی سر، تأثیر فراوان می‌گذارد، لذا مردها نوار پارچه‌ای را که علائم و نشانه‌های دعا بر آن نقش بسته بود، به دور سر خود می‌بستند. از این رو طرفداران سرسخت موی تای استفاده از «مونگون» (سربند) را مرسوم نمودند.
2ـ پراچیات (بازوبند):
استفاده از پراچیات یا بازوبند از دیگر اعتقادات مردم تایلند بوده است. شواهد تاریخی و باستانی نشان می‌دهند که در گذشته‌های دور اغلب مبارزان تایلندی هنگامی که می‌خواستند به میدان جنگ وارد شوند، نوار باریکی را به دور بازوی‏شان می‌بستند و معتقد بودند این پوشش به آنها نیرو داده و آنها را از خطر محفوظ می‌دارد.
موسیقی سنتی «موی تای»:
از گذشته‌های دور تاکنون، اردوهای کشورهای مختلف، برای نیروهای نظامی خود نوعی موزیک را در نظر می‌گرفتند که در هنگام جنگ از آن برای تقویت روحیه نیروهای خود استفاده می‌کردند. از آن جایی که هنر موی تای در گذشته جزء تمرینات نیروهای نظامی و سربازان سرزمین تایلند بوده است، در حال حاضر در این کشور مبارزه و مسابقات «تای بوکسینگ» با صدای طبل و نوعی موسیقی همراهی می‌شود، که بدین وسیله مبارزین را تحریک می‌نماید تا با تبادل ضربات سنگین از تحرک باز نمانند و یکدیگر را به مبارزه بطلبند. مردم تایلند، موسیقی سنتی «سارما» (Sarma) در رینگ تای بوکسینگ، را سمبلی از احترام و تکریم و آن را برای ایجاد حس قدردانی و تشکر از افرادی می‌دانند که تای بوکسور را به این مقام رسانده‌اند.
حرکات سنتی وای کرو (waikru) که به معنی «ادای احترام به استاد» است به منظور حس حق‏شناسی در ذهن و قلب هر تای بوکسور جای دارد و برای احترام به پدر، مادر و استاد انجام می‌گیرد.
از این رو در حال حاضر در سرزمین تایلند تای بوکسورها، حرکات سنتی وای کرو (waikru) را برای قدرشناسی از والدین خود که در زندگی زحمات بسیار زیاد برای آنان متحمل شده‌اند و همچنین به منظور قدرشناسی از مربی و استاد خود که این فنون را به ایشان آموخته است، انجام می‌دهند.
«موی تای» در افغانستان:
«موی تای» یک رشته‌ی تازه وارد در افغانستان است که طی تلاش‌های استادان مجرب کشورمان به افغانستان آورده شد.
این رشته در سال 1384 و با نمایندگی استاد سید روح‏الله حسینی، طی استقبال بسیار شدید رئیس سبک جهانی موی تای، جنرال شایسی شاناواترا وارد افغانستان شد. استاد حسینی ضمن سفرهای متعددی که به کشور تایلند داشتند، توانستند ریاست سبک «موی تای» در افغانستان را دریافت کنند. استاد حسینی در سال 1351 متولد شده و پیش از این در سبک‌هایی چون کاراته و کونگ‌فوتوآ، زیر نظر استادان مجرب کار کرده و مقام‌های زیادی در مسابقات ملی و بین‌المللی کسب نموده است.
یکی دیگر از استادان این سبک، استاد محمد طاهر احمدی است. در سبک «موی تای» یکی از ورزشکاران بسیار قدیمی می‌باشد.
استاد احمدی نیز مدت 13 سال است که در ورزش‌های رزمی و رینگی کونگ‌فوتوآ، جوی‌لی‌فوت‌کونگ‌فو، فول کیگ بوکسینگ و موی تای، زیر نظر استادان مجرب مشغول به فعالیت می‌باشد.

Jujitsu

Japan Jujutsu is a Japanese martial art that utilizes a large variety of techniques in defense against an opponent. Fighting forms have existed in Japan for centuries. The first references to such unarmed combat arts or systems can be found in the earliest purported historical records of Japan, the Kojiki (Record of Ancient Matters) and the Nihon Shoki (Chronicles of Japan). Methods of combat included striking (kicking, punching), throwing (body throws, joint-lock throws, unbalance throws), restraining (pinning, strangulating, grappling, wrestling) and weaponry. Defensive tactics included blocking, evading, off balancing, blending and escaping. Minor weapons such as the tanto (dagger), ryufundo kusari (weighted chain), jutte (helmet smasher), and kakushi buki (secret or disguised weapons) were almost always included in Sengoku jujutsu

Judo

Japan Judo ("gentle way") is a martial art, combat sport, and philosophy which originated in Japan. Judo was founded by Dr Jigoro Kano in 1882. The sport became the model for the modern Japanese martial arts, gendai budo, developed from old koryu schools. Practitioners of judo are called judoka. The word Judo is composed of two kanji: "ju", which means gentleness, and "do", way or road (the same character as the Chinese "tao"). Thus Kano saw jujutsu as a disconnected bag of tricks, and sought to unify it according to some principle; he found it in the notion of "maximum efficiency". Jujutsu techniques which relied solely on superior strength were discarded or adapted in favour of those which involved redirecting the opponent's force, off balancing the opponent, or making use of superior leverage.

Aikido

Japan, Aikido is a modern Japanese budo (Art of War), developed by Morihei Ueshiba between the 1920s and the 1960s primarily from Daito-ryu aiki-jujutsu. Aikido is known for emphasizing the spiritual and philosophical development of its students. This is a direct result of Ueshiba's background in the Ōmoto-kyo religion. Aiki is a martial arts principle or tactic. It typically describes an idea of oneness or blending in the midst of combat. This principle finds expressions in such lethal concepts as ai uchi ("mutual strike/kill"), but in aikido it generally describes the more elevated notion of blending rather than clashing. Emphasis is upon joining with the rhythm and intent of the opponent in order to find the optimal position and timing with which to apply force. The techniques of aikido can, when applied judiciously, divert or immobilize rather than damage or kill. As a result, aikido can be considered to be a practical symbol of meeting aggression (physical, verbal, etc.) with an effective but merciful response, and finding harmony within conflict. Ueshiba declared, "To control aggression without inflicting injury is the Art of Peace."

 
  • تعداد صفحات :7
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
 

درباره وبلاگ

این وبلاگ برای استفاده علاقه مندان به هنر های رزمی است.
مدیر وبلاگ : Mohammad Hosein Basiri

آخرین پست ها

جستجو

نظرسنجی

  • زیبا ترین ورزش رزمی به نظر شما کدام است؟









نویسندگان